Love in the port: het liefdesverhaal van Angelina en Eddy

Appeltjes schillen op de cargadoorsafdeling

De omgeving van de Westerkade was in de jaren ‘70 het thuis van vele cargadoors die werkten voor nationale en internationale rederijen. Ook de Koninklijke Nederlandse Stoomboot Maatschappij (KNSM) had hier een eigen cargadoor, Vrachtmail, waar Eddy als assistent cargadoor werkte. Toen Angelina hier in 1976 kwam werken, veroverde ze Eddy’s hart met een appel.

De haven is de rode draad in het leven van de 68-jarige Eddy en 61-jarige Angelina. Eddy’s vader werkte als technisch tekenaar nog mee aan de bouw van het ss Rotterdam. ‘Ik weet nog wel dat ik het schip als 8-jarige jongen in 1959 op de Willemskade uit heb staan zwaaien. In het archief van mijn vader zat een ansichtkaart, verstuurd door iemand die de eerste reis aan boord was. Die zijn we laatst gaan brengen, ze waren er erg blij mee.’ Angelina: ‘We volgen alles in de haven. Als we gasten hebben, vinden we het leuk de haven met de Spido te laten zien en ze mee te nemen naar de Maasvlakte en de Fenixloods.’

Appeltje schillen

Terug naar 1976, naar het kantoor van KNSM en Vrachtmail op de Westerkade. Angelina kwam als 18-jarige als assistent werken op de afdeling ‘Inkomend’ . Eddy werkte op een andere verdieping. Af en toe zagen ze elkaar bij de koffie, maar het duurde nog tot 1978 voor de vonk oversloeg. Angelina: ‘We kregen in die tijd fruit en mijn collega schilde dan een appel voor me. Op een dag zei hij dat iemand anders die taak ging overnemen.’ Eddy: ‘Opeens lag die appel op mijn bureau. Met het schillen van dat appeltje en het dagelijkse praatje is het begonnen.’

Angelina: ‘Eddy was wat ouder, ik vond hem een leuke jongen. Hij was oprecht en uitgesproken, je wist wat je aan hem had. Geen bluffer of praatjesmaker. En hij was best knap.’ Eddy: ‘Angelina was heel lief en bescheiden, maar had wel haar mondje bij zich. Dat had ze wel geleerd tussen al die mannen. Op zo’n cargadoorsafdeling kon het een gezellige bende zijn, maar het was ook hard werken, daar moest je wel tegen kunnen.’ Angelina: ‘Alles ging nog met de hand. Als er een schip uit moest, betekende dat vaak een avond overwerken. Voor elke haven dat het schip aandeed, moest een hele hoop papierwerk worden ingevuld. Maar als het klaar was, was het feest! Ik heb trouwens als een van de eerste vrouwen in Rotterdam mijn cargadoorsdiploma gehaald.’

De verliefdheid groeide, maar toch was de start van de relatie niet makkelijk; Angelina wilde op zichzelf gaan wonen en was al bezig met het regelen van een huis. Eddy: ‘Ook al kenden we elkaar nog niet zo lang, het voelde zo goed tussen ons dat ik voorstelde om samen te gaan wonen. In 1979 vonden we een huis in Rotterdam West dat ik samen met mijn vader heb opgeknapt. Vanuit daar hebben we elkaar goed leren kennen en hebben we samen ons leven opgebouwd.’

Lot uit de loterij

In 1981 werd KNSM overgenomen door Nedlloyd en het stel zou bij rederij Ruys gaan werken. Angelina: ‘Maar ik had al snel door dat ze daar niet happig waren op stelletjes. En ik zou werk beneden mijn niveau gaan doen. Toen heb ik een baan gevonden op de leerlingenadministratie van de Havenvakschool, Eddy ging naar Ruys.’

Het was Angelina die het initiatief nam voor de volgende stap. Eddy: ‘Ze zei opeens dat we gingen trouwen, omdat ik anders te oud zou zijn voor kinderen. Ik vond dat wel meevallen, maar ze had behoefte aan vastigheid. En ze had met mij natuurlijk wel een lot uit de loterij.’ Angelina: ‘In 1981 zijn we als echte Rotterdammers op het stadhuis op de Coolsingel getrouwd. Het feest hielden we op de Euromast. Er waren een stuk of 150 mensen, een fantastisch feest met familie en vrienden en collega’s uit de haven.’ Eddy grapt weer: ‘We weten nog steeds niet of ze nou voor ons kwamen of voor de Euromast.’

In 1982 kregen Angelina en Eddy hun eerste kind, Erwin. Het gezin verhuisde naar Prins Alexander en in 1985 werd Eveline geboren. In hun huis in Ommoord beleefde het gezin gouden tijden, in 2000 werd Angelina ernstig ziek. Eddy: ‘Een hele heftige periode, maar het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht.’ Eddy maakte in zijn werk meerdere reorganisaties mee en had verschillende functies. Tot vijf jaar geleden werkte hij als teammanager bij Safmarine, een onderdeel van Maersk. Angeline werkte tot voor kort bij Mammoet via een uitzendbureau.

Levenslange havenliefde

Nu geniet het stel van hun pensioen. Eddy: ‘En van onze vijf kleinkinderen!’ Angelina: ‘Na Eddy’s pensioen hebben we een bootje gekocht, een vioolsloep. Daar gaan we lekker mee varen op de Rottemeren.’ Eddy grapt: ‘Maar de uitdrukking ‘koop een boot, werk je dood’ klopt als een bus!’

Ze zijn al meer dan veertig jaar samen, wat is het succes achter hun havenliefde? Angelina: ‘Elkaar vrijlaten. En door samen te werken, dat hebben we allebei wel geleerd uit de scheepvaart.’
Eddy: ‘Door elkaar te corrigeren en niet gelijk de handdoek in te ring te gooien. Voor elkaar zorgen en je verantwoordelijkheid nemen. Ik ben blij dat Angelina gezond is en dat onze kinderen goed terecht zijn gekomen.’ Angelina besluit: ‘Ik ben gewoon heel blij om samen met Eddy te zijn en dat we het goed voor elkaar hebben!’

Love in the port

In de serie 'Love in the port' maken we kennis met liefdeskoppels uit de haven van Rotterdam. Lees over Tim en Lisette, hij werd verliefd op haar én de haven. En het liefdesverhaal van Joop en Tiny, zij werd verliefd op hem ook al stonk hij naar vismeel.